Ertan'ın Vesairesi

Düşünsem düşüm olursun benim. Rüyam olursun en korktuğum geceye.. Sesine koşarım, sessiz kaldığım zaman. Sana koşarım, en ummadığın zamanda.. Karışırım en bilinmemişliklere.. sensizliklere... adını alır çalarım gökyüzünden.. baharım olursun en yalnız kaldığım, en korktuğum, en üşüdüğüm gecede.. Ama sen hiç benim olmazsın.. Ben hep adını yaşarım.. adındır benim mevsimim.. adındır benim…

Bakarım geçmişsin bu yoldan, yol uzun.. Orada işte.. Onsuzlukta.. Sonsuzlukta..

Bir yudumum.. boğazımda kalacaksın içsem seni.. İçemesem ölürüm.. Hadi bu gün değil.. yarınım nerde ?..

Yok desem.. çığlığımsın.. var desem... sessiz

“ Vazgeç gönül.. vazgeç sesini duyan yok bir yağmurun içinde ateş böceği misali bir yanıp bir söndüm.. “

Öylesine hızlı geçiyor ki dakikalar…

Su misali..

Boğazımdaki düğüm … öylece sarıyor beni…  sanki her yanım düğüm düğüm… Bakıyorum da öylesine güzel anılar var ki,  hangisini yanıma alıp gitsem diye düşünüyorum saatlerdir. O saatler öylesine çabuk akıyor ki ellerimden, düşünürken panik oluyorum…

Kısa bir veda tadı bu, fazlası değil… o yüzden bu bir veda değil, sadece başlangıç. Şuan bu kelimeleri yazarken odamdayım, yarın başka bir şehirde, sonra bambaşka bir şehirde…Sürüklenmek değil de, özlem canımı acıtıyor… Ben çok özlerim, bilirsiniz, bilirsiniz değil mi?… Belki belli etmem ama öyle çok özlerim ki… Öylesine sarılmak isterim ki ve böyle zamanlarda öylesine çocuk olurum ki..

Ben şimdi düşünüyorum da.. ya çocuk olmak istediğim zamanlarda olamazsam…

Boş vermeliyim…

Gece geçti işte..

Hıçkıra hıçkıra bu özlem için ağlamak istiyorum ama onun bile gururu var üstümde…

Sık dişini hadi..

Sandalyemde sıcaklığım saklı..

O şimdi... 

kısa bir veda tadında...

Hain bir karanlıkta gibiyim... Zalim bir sessizlikte.... SUS diyorum, bağıra çağıra geliyor üstüme her neyden kaçıyorsam eğer... Böyle galiba, öğrenilmesi veya yaşanılması gerekenler. "Yarı" kelimesinin içinde barındırdığı "ayrı"dan ötürümü acaba her yarım kalan ayrılığın acı vermesi.. Farkındayım, aslında her gidiş bir dönüş başa.  Peki gidişler olmasaydı hiç mi başa dönemezdik? o zaman neden herşey tekrardan tekerrür?

Veler amalar falanlar filanlar
Garip rüzgar eşliği bu galiba
Kapı çalıyor
Çayım soğumuş
Sigaram inatla sönmüyor

En zor olanı özlemek sanki.

Kısa bir zamana o kadar çok anı sıkıştırmışım ki.. Belkide bu yüzden sıkışıp kaldım.......

Ve onunla son kadehimizi böyle kaldırmıştık..Öldürdüğümüz aşklar adına...

Şimdi iki dünya arasında sanki, Öldürdüğümüz aşklar..

Kim suçlu acaba?

Aşk mı ? Zaman mı ? yada.. yada..........

Ve ben yine bu gecede savruluyorum...

Soğuk bir havanın yağmura özlemiyle geçti gece...

Şehrim tel tel üşüdü...

o Gece..

Bir rüzgar olsa, savursa sıkı sıkı, savrulurum... Hani yağmur diyorum, yağsa deliler gibi... Hiç bilmeyeceksin.. bilmeni istermiydim? hayır.. Düşünceli bir konuşma balonuyla sohbet ederken anladım bunu.. bilmemen lazım.. Hak, hukuk değil belki ama.. bilmemen lazım.. Anlaman lazım sadece geçen zamandaki mişleri.. Bu bir inat mı? hani sende olan... ?

İnat olsa koşabilirdim belki.. Hoş istesen o zamanlar yalvarabilirdimde şu gurur budalasını yerlere serip...

Ya şimdi? O hüzünlü bir sessizliği olan, adına hükümsüz dediğim.. ama çocuk..

Ben seni silemezdim, eğer saçmaladığım şeyleri yapmasaydım!

Şimdi bende yoksun, nasıl ki ben sende hiç olmadımsa.. KOCA bir hiçe üzülmek gibi geliyor bu...

Şimdi buraya neden yazdığımı daha iyi anlıyorum... Bunları sana söylesem, yine iterdin nede olsa.. Ama sessizliğine karışamazsın.. Ve bu yüzden yine sana ama sağ tarafına anlatıyorum.

Seni sevmiyorumlu şirinliklerinde hiç anlamamışım bu kelimenin ciddiyetini..

Öyle ya, zaman geçebiliyor bir şekilde.. Nasıl ki bir gecede her ne varsa kendini duvarda bulabiliyorsa, yeri gelende yerini bulacaktır yine o duvarda.

Ben yine seni seviyorum, ki o sevdiğim sensen eğer..

Bil diye. Çıkarsız sevgilerinde yaşamdan uzakta kendi kendine yaşayabildiğini bil diye..

Ki sen hiç bilmiyorsun,

ben seni hala gizli gizli sevme cesaretinde geçiriyorum geceleri, her şarkıda şerefine anıları kaldırıp adını rüyaya vuruyorum...

o bol senli geçen günler mazi ve düş arasında bir yere sıkışıp kaldı. susmalarım ve düşünme zamanlarım arttı.

ara sıra konuşuyoruz, söylemiyorum.

öylece uzanmış bakıyorum... öylece çalıyorum dakikaları geçmişten... GEÇMİŞ.. GEÇmiş.. evet geçti.. geç gelmiştin.. oysa beklediğimi çok söylemiştim sana, gelişin gecikmişti, peki ya gidişin?

Gidişin gelişinden erken oldu, hızlı ve yağmurlu. Kelimeli ve anlam yükleme zorluğu içindeki seni anlatma istekleri kaldı bende.. Seni anlatmalıyım.. ki sen hiç bilmiyorsun ben her gün seni anlatıyorum.

Üç noktalı hayatımı virgüllerle yaşatmak çabasında geçiyor, çabası zor.

Bir virgül olman için...

Tarihinde olmayan 

Çımazda, açmazda yada batmışlıkta hissederken biri gelip elinizden tutarsa, bütün çirkinlikleri unutu verirsiniz.